PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA

ŚW. TADEUSZA APOSTOŁA

NA SADYBIE

28 października - Odpust Parafialny oraz Sakrament Bierzmowania


28 października, w liturgiczne wspomnienie św. Tadeusza, nasza wspólnota parafialna obchodzi dzień swojego Odpustu Parafialnego. Odpust, jak co roku, połączony jest z udzieleniem młodzieży naszej parafii Sakramentu Bierzmowania na uroczystej Mszy Świętej Odpustowej o godzinie 17:00.

 

Odpust parafialny, czyli święto patronalne jest przede wszystkim dorocznym świętem wspólnoty wiernych tworzącej daną parafię. To szczególny czas łaski i Bożego miłosierdzia. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu. Daje okazję poznania świętego patrona parafii i uwielbienia Boga za jego orędownictwo i opiekę. Świętowanie odpustu parafialnego przypomina także o powołaniu do świętości każdego chrześcijanina.
Dzień odpustu jest związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy, które zostały już odpuszczone. Odpust może uzyskać każdy wierny, który wypełni określone warunki. Dany odpust może być ofiarowany dla siebie samego lub na sposób wstawiennictwa za zmarłych.

Przy uzyskaniu odpustów zupełnych muszą być spełnione następujące warunki:

• Spowiedź sakramentalna

• Komunia eucharystyczna

Modlitwa według intencji Ojca Świętego

• Wyzbycie się jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet lekkiego.

 

Skuteczność odpustów zależy od wewnętrznej dyspozycji przyjmującego i wymaga wewnętrznej przemiany oczyszczającej. Darowanie kar doczesnych, jak w ogóle odpuszczenie grzechów nie może się dokonać bez zerwania z grzechem. W jednym dniu można uzyskać odpust zupełny tylko raz.

 

Święto patronalne w naszej parafii to również dzień udzielania Sakramentu Bierzmowania. Bierzmowanie to Sakrament, w którym człowiek ochrzczony otrzymuje umocnienie Ducha Świętego. Bierzmowanie jest dopełnieniem Chrztu Św., gdyż pomnaża siły duchowe tych, którzy się już przedtem stali dziećmi Bożymi.
Znakiem widzialnym jest włożenie rąk biskupa na bierzmowanego, namaszczenie krzyżmem św. oraz słowa: "Znaczę cię znakiem krzyża i utwierdzam krzyżmem zbawienia w Imię Ojca i Syna i Ducha Św." - Krzyżmo jest mieszaniną oliwy z balsamem, poświęconą przez biskupa w Wielki Czwartek. Nazwa sakramentu pochodzi od łacińskiego słowa confirmatio, które oznacza potwierdzenie, umocnienie. Etymologia polskiego słowa pochodzi od staropolskiego słowa bierzmo, które oznacza belkę podtrzymującą strop domu. Sakrament bierzmowania jest więc sakramentem umacniającym i podtrzymującym życie w wierze. 
Każdy chrześcijanin, katolik, który przyjął sakrament chrztu i jest w stanie łaski uświęcającej, może być dopuszczony do bierzmowania.

Święty Tadeusz – jest patronem osób przeżywających najtrudniejsze chwile życia. Znany jest szczególnie jako skuteczny orędownik wypraszający przed Bogiem łaskę pomyślnego rozwiązania spraw trudnych i po ludzku beznadziejnych.
Św. Juda nazwany został Tadeuszem dla odróżnienia od Judasza Iskarioty. Pochodził z Kany Galilejskiej. Rodzicami jego byli Maria i Kleofas (zwany także Alfeuszem), braćmi św. Jakub, pierwszy biskup Jerozolimy, Józef i św. Szymon. Spokrewniony był z Panem Jezusem, ponieważ matka Jego Maria Kleofasowa była cioteczną siostrą matki Chrystusa Pana. Rodzice św. Tadeusza, jak również i jego bracia całym sercem byli oddani sprawie szerzenia Ewangelii, towarzyszyli Zbawicielowi podczas jego pracy apostolskiej. Poszli też za Nim do Jerozolimy na święto Paschy i byli świadkami Jego Męki i Śmierci.
Późniejsze świadectwa głoszą, że św. Tadeusz po Zesłaniu Ducha Świętego głosił Ewangelię w Palestynie, w Syrii, w Egipcie i Mezopotamii. W Edessie powstała legenda, ze św. Tadeusz miał spotkać się z tamtejszym królem Abgarem i w ten sposób miał spełnić obietnicę Pana Jezusa. Król bowiem zaprosił Pana Jezusa do siebie. Chrystus Pan miał mu przyrzec, ze mu pośle swojego ucznia.
Według różnych przekazów św. Tadeusz wspólnie ze św. Szymonem głosili Ewangelię i ponieśli śmierć męczeńską w Libanie lub w Persji. Mieli być zabici bądź przez ukrzyżowanie, bądź przez rozcięcie piłą.
Ciało św. Tadeusza zostało z czasem przewiezione do Rzymu i do dziś znajduje się w kaplicy Najświętszego Sakramentu Bazyliki św. Piotra, gdzie doznaje wielkiej czci. Prochy św. Tadeusza spoczywają wraz ze szczątkami św. Szymona. Umieszczone są w pięknej urnie pod ołtarzem św.Józefa. Św.Tadeusz wpisany został wraz ze św. Szymonem do Martyrologium rzymskiego pod datą 28 października i w dniu tym wypada ich wspólne święto.

Pięknym świadectwem kultu Apostoła są utwory polskich pisarzy i poetów. Należy do nich wiersz autorstwa Mariana Stanisława Hermaszewskiego pt. „Święty Juda Tadeusz”:

 

Judo czcigodny
wędrujący od jednej
sprawy beznadziejnej
do drugiej
z wizerunkiem Mistrza
jak z legitymacją
(...)
Sprawę mojej
beznadziejnej łzy
załatw pomyślnie

Copyright 2019 - Wszystkie prawa zastrzeżone - Warszawa, ul. Goraszewska 16

©