PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA

ŚW. TADEUSZA APOSTOŁA

NA SADYBIE

Św. Juda nazwany został Tadeuszem dla odróżnienia od Judasza Iskarioty. Pochodził z Kany Galilejskiej. Rodzicami jego byli Maria i Kleofas (zwany także Alfeuszem), braćmi św. Jakub, pierwszy biskup Jerozolimy, Józef i św. Szymon. Spokrewniony był z Panem Jezusem, ponieważ matka Jego Maria Kleofasowa była cioteczną siostrą matki Chrystusa Pana. Rodzice św. Judy, jak również i jego bracia całym sercem byli oddani sprawie rozszerzania Ewangelii, towarzyszyli Zbawicielowi podczas jego pracy apostolskiej. Poszli też za Nim do Jerozolimy na święto Paschy i byli świadkami Jego Męki i Śmierci. Ciało św. Judy zostało z czasem przewiezione do Rzymu. Znajduje się w Bazylice św. Piotra, gdzie do dziś doznaje wielkiej czci.

 

Św. Juda nosił przydomek Tadeusza. Wyraz ten znaczy tyle, co "odważny". Nie wiemy, dlaczego Ewangeliści nadali mu to miano. Święty Juda był bratem św. Jakuba Młodszego (Mt 13,55). Dlatego bywa nazywany "Juda Jakubowy" (Łk 6,16; Dz 1,13). Być może, że był również bratem św. Szymona, chociaż współczesna egzegeza to kwestionuje. Nie wiemy, dlaczego Orygenes, a za nim także inni pisarze kościelni, nazywają św. Judę Tadeusza także przydomkiem Lebbeusz.

 

Tradycja starochrześcijańska przekazała nam pewne nowe informacje o św. Judzie Tadeuszu I tak, Hegezyp, który żył w wieku II, podaje, ze Apostoł był żonaty, gdy przystąpił do grona uczniów Pana Jezusa, podobnie jak św. Piotr Dlatego podejrzliwy na punkcie swojej władzy Domicjan, nakazał sprowadzić do Rzymu wnuków św. Judy w obawie, by jako "krewni" Chrystusa nie chcieli kiedyś sięgnąć po władzę cesarską Kiedy jednak przekonał się, ze są to ludzie prości i bez aż tak wielkich ambicji, odesłał ich do domu (Euzebmsz Hist Eccl III, 19, XX, 1-7) Późniejsze świadectwa głoszą, ze św. Juda po Zesłaniu Ducha Świętego głosił Ewangelię w Palestynie, w Syrii, w Egipcie i Mezopotamii Śmierć męczeńską miał ponieść w Libanie lub w Persji W Edessie powstała legenda, ze św. Juda miał spotkać się z tamtejszym królem Abgarem i w ten sposób miał spełnić obietnicę Pana Jezusa. Król bowiem zaprosił Pana Jezusa do siebie Chrystus Pan miał mu przyrzec, ze mu pośle swojego ucznia. Odbierał i nadal odbiera kult jako patron od spraw trudnych, po ludzku sądząc beznadziejnych.

1939

społeczny komitet organizacyjny budowy kościoła na Sadybie składa wnioski do władz kościelnych i miejskich o powołanie parafii i przydział na ten cel terenu przy ul. Morszyńskiej - starania przerywa wojna.

1945

delegacja z Sadyby zgłasza w Kurii Metropolitarnej prośbę o przysłanie parafii i zorganizowanie parafii, co w warunkach doszczętnie zniszczonej stolicy nie jest możliwe.

19 listopada 1949

ks. Tadeusz Romaniuk otrzymuje delegację Kurii Metropolitarnej do zorganizowania nowej parafii na Sadybie.

marzec 1950

rozpoczęcie odbudowy wydzierżawionej willi przy ul. Goraszewskiej 16 przeznaczonej na kaplicę parafialną.

13 lutego 1950

zespół pod przewodnictwem ks. infułata Stanisława Mystkowskiego przyjmuje projekt podziału św. Bonifacego na trzy parafie; w tym nowej parafii na Sadybie.

25 marca 1950

w święto Zwiastowania Pańskiego ks. arcybiskup Stefan Wyszyński, Prymas Polski, wydaje dekret erygujący parafię pod wezwaniem św. Tadeusza Judy, Apostoła na Sadybie.

31 marca 1950

ks. Tadeusz Romaniuk zostaje mianowany administratorem nowo utworzonej parafii na Sadybie.

30 kwietnia 1950

ks. biskup Wacław Majewski dokonuje uroczystego aktu erygowania parafii i poświęcenia kaplicy.

1 maja 1950

ks. Tadeusz Romaniuk odprawia pierwszą Mszę św. W nowej kaplicy.

1950

powstaje chór parafialny.

Luty 1951

pierwsze rekolekcje w nowej parafii.

Wiosna 1951

pierwszy dzwon „Stefan” -zostaje zawieszony na prowizorycznej dzwonnicy z belek.

10 czerwca 1952

pierwsze Bierzmowanie w nowej parafii - Sakramentu Bierzmowania udziela ks.biskup Wacław Majewski.

18 kwietnia 1955

ks. Stanisław Witkowski otrzymuje dekret nominacyjny na administratora parafii na Sadybie.

12 stycznia 1957

ks. Stanisław Witkowski wystosowuje pismo z prośbą o zezwolenie na budowę kościoła na Sadybie i przydział w tym celu placu przy ul. Morszyńskiej.

2 kwietnia 1958

parafia uzyskuje drogą kupna tytuł własności kaplicy i placu przy ul. Goraszewskiej 16.

10-11 czerwca 1961

pierwsza wizytacja kanoniczna parafii; wizytator ks. biskup Zygmunt Choromański.

30 maja 1965

odbywa się pierwsza Msza św. prymicyjna kapłana wywodzącego się z tutejszej parafii - Mariana Roli.

28 października 1966

główne uroczystości Millenium Chrztu Polski w parafii.

5 marca 1967

parafię odwiedza monsignore Agostino Casaroli, specjalny wysłannik Stolicy Apostolskiej.

7 czerwca 1967

kardynał Stefan Wyszyński, Prymas Polski , odwiedza parafię na Sadybie.

3 października 1972

kolejne wystąpienie ks. Stanisława Witkowskiego do władz z prośbą o zezwolenie na budowę kościoła na Sadybie.

17-26 maja 1975

misje św. Głoszone przez oo. Redemptorystów i centralne uroczystości jubileuszu 25-lecia parafii z udziałem ks. biskupa Władysława Miziołka.

2 czerwca 1979

Ojciec Święty Jan Paweł II poświęca na Placu Zwycięstwa w Warszawie kamień węgielny pod budowę kościoła parafialnego na Sadybie.

11 grudnia 1979

po nowych staraniach ks. proboszcza Stanisława Witkowskiego parafia otrzymuje pisemną promesę zezwolenia na „rozbudowę kaplicy” na posiadanym placu.

10 kwietnia 1980

pierwsze zebranie nowo powołanego komitetu budowy nowego kościoła.

14 maja 1980

władze kościelne przenoszą na emeryturę ks. Stanisława Witkowskiego i mianują administratorem parafii św. Tadeusza Apostoła- ks. kanonika Stanisława Pyzla.

26 maja 1980

ks. Stanisław Pyzel na audiencji papieskiej nowy proboszcz ks. Stanisław Pyzel rozpoczyna swoją pracę duszpasterską na Sadybie.

24 października 1980

parafia uzyskuje od władz miejskich zezwolenie budowlane na nową rozszerzoną wersję budowy świątyni i domu parafialnego.

22-29 marca 1981

zalane zostają ławy betonowe pod budowę nowego kościoła.

27 września 1981

Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego uroczyste wmurowanie przez Księdza Prymasa Józefa Glempa kamienia węgielnego oraz aktu erekcyjnego w mury wznoszonego kościoła parafialnego.

28 października 1981

pierwsza Msza św. Odprawiona w nowo wzniesionym dolnym kościele.

11 lipca 1982

na budowie kościoła zatknięto zieloną wiechę na znak zakończenia robót murarskich.

24 grudnia 1982

pierwsza Pasterka odprawiona w górnym kościele. Z tej okazji Ksiądz Prymas Józef Glemp nadesłał specjalny list z błogosławieństwem dla parafii.

Początek 1984

zakończenie prac przy montażu witraży w kościele górnym.

27 października 1984

Mozaika w ołtarzu poświęcenie nowego obrazu patrona parafii św. Tadeusza Apostoła w górnym kościele.

Grudzień 1985

zakończenie układania posadzki marmurowej w kościele górnym.

7 czerwca 1987

Mszę św. prymicyjną odprawia parafianin z Sadyby - ks. Dariusz Gocłowski.

27 lutego 1989

wyrusza z parafii pierwsza zagraniczna pielgrzymka pod przewodnictwem ks. proboszcza Stanisława Pyzla udając się do Rzymu.

24 maja 1990

Msza św. prymicyjna w kościele na Sadybie czwartego kapłana wywodzącego się z tej parafii - ks. Sławomira Sobierajskiego.

29 maja 1992

ks. biskup Władysław Miziołek udziela w parafii Sakramentu Bierzmowania oraz dokonuje poświęcenia nowych dzwonów o imionach „Tadeusz” i „Jan Paweł II” zawieszonych na nowej dzwonnicy.

22 maja 1993

konsekracja kościoła parafialnego przez Księdza Prymasa Józefa Glempa i odczytanie specjalnego błogosławieństwa Ojca Świętego dla budowniczych kościoła i całej parafii.

23 maja 1993

Msza św. Prymicyjna kolejnego -piątego kapłana pochodzącego z parafii - ks. Roberta Zalewskiego.

3 maja 1995

uroczystość poświęcenia wmurowanej w ścianę kościoła tablicy upamiętniającej poległych żołnierzy Batalionu AK „OAZA”, który walczył w Powstaniu Warszawskim na terenie Sadyby.

Maj 1996

Mozaika w ołtarzu montaż w absydzie ołtarzowej górnego kościoła barwnej mozaiki przedstawiającej panoramę Warszawy.

27 czerwca 1996

kolejna, szósta prymicja kapłana wywodzącego się z tutejszej parafii -Jezuity, ks. Tadeusza Cieślaka.

18 marca 1997

poświęcenie nowych organów przez ks. kardynała Józefa Glempa.

Czerwiec 1998

Mozaika w ołtarzu poświęcenie w kościele parafialnym nowego obrazu Jezusa Miłosiernego ofiarowanego przez grupę parafian dla świątyni na Sadybie.

25 marca 2000

ks. bp Zygmunt Choromański uroczysta Msza św. otwierająca obchody jubileuszu 50-lecia parafii; poświęcenie nowego sztandaru kościelnego z symbolem Wielkiego Jubileuszu 2000-lecia Chrześcijaństwa i wizerunkiem Jezusa Miłosiernego oraz wmurowanie przy wejściu do świątyni znaku upamiętniającego Wielki Jubileusz 2000.

1 lipca 2007

Objęcie parafii na Sadybie przez nowego proboszcza - ks. kanonika Andrzeja Kwaśnika.

10 kwietnia 2010

Katastrofa Smoleńska - tragiczna śmierć 96 ofiar w tym księdza proboszcza - ks. kan. Andrzeja Kwaśnika.

19 kwietnia 2010

Msza Święta pogrzebowa ks. kan. Andrzeja Kwaśnika

6 czerwca 2010

Objęcie parafii na Sadybie przez nowego proboszcza - ks. kanonika Tadeusza Jarząba.

26 maja 2019

Msza św. Prymicyjna kolejnego - siódmego kapłana pochodzącego z parafii - ks. Markosa Płońskiego

 

Patron

Kalendarium ważniejszych dat

Copyright 2019 - Wszystkie prawa zastrzeżone - Warszawa, ul. Goraszewska 16

©